Zrobiałam to!

 




Niedziela 5.10.2025

W cztery tygodnie ogarnęłam kurs niemieckiego na poziomie A1. Wystarczyły dwie i pół godziny lekcji dziennie, na których już od początku, nie mając żadnego zasobu słów, zostałam zmuszona do rozmowy. Niby nie problem, bo dostałam do dyspozycji słownik w obrębie tematu dyskusji, tylko jak tu zgadnąć, co z czym powiązać i w jakiej kolejności, żeby wyszło z tego niemieckie zdanie. Dialogi w naszej trzyosobowej grupce toczyły się praktycznie przez dwie godziny dziennie. Nauczycielka nie poprawiała wszystkich wpadek, tylko te związane z tematem gramatycznym dnia. Nie chciała nas zniechęcać do mówienia. Po lekcjach zasiadałam do odrabiania lekcji, wkuwania słówek, odmiany rzeczowników przez przypadki,  czasowników przez osoby i to w różnych czasach. Tak mijały kolejne trzy godziny, czasem i pięć, kiedy w ramach zadań domowych musiałam jeszcze napisać opowiadanie po niemiecku. Kładłam się spać i budziłam w stanie coraz większego ogłupienia, a myśli pędziły jak dzikie konie po prerii.

Z czasem, kiedy po raz kolejny nauczycielka wyrywała mnie do tablicy, zaczęłam nabierać pewności siebie. Z tysiąc razy powtórzyłam setki fraz, także niektóre przychodzą mi już automatycznie. A ponieważ w naszej niemieckiej grupie zwracałyśmy się do siebie na "ty", walę na "ty" automatem nawet do leciwych sąsiadek. Do korekty! Przystanąć, splunąć przez lewe ramie i użyć formy grzecznościowej. Nie wiem jak to się stało, ale jakkolwiek mi to nie wychodzi, gadam po niemiecku! 

W piątek skończyłam intensywny kurs niemieckiego, żeby to uczcić już w czwartek, przy pięknej pogodzie, wybrałam się na rower. Mój nowy, tym razem błękitny "rumak" jest kopią holenderskich rowerów o obłych renesansowych liniach z wiklinowym koszykiem  na przedzie, który aż prosi się o bukiet kwiatów do dekoracji, albo takich sztucznych wielobarwnych zwisających girlandą. Tyle że na niewielkim wzniesieniu odkryłam, że to dzieło sztuki z sieciówki nie posiada hamulców. Dekorować, czy oddać? Kiedyś podejmę decyzję, kiedyś, ale nie prędko. Jutro zaczynam kurs niemieckiego tym razem na poziomie A2. Tak jak mój rower nie mogę się zatrzymać :)


Do spisania, 

Katarzyna Sikora

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mogło być gorzej. Obyczaje w kantonie Nidwald.

Obraz
  29 listopada 2025 Jarek wybył na tydzień do Polski, mogłam w stu procentach poświęcić się niemieckiemu, tym bardziej, że to były ostatnie dni kursu na poziomie A2. Tradycyjnie czas mijałyby mi na torturowaniu sąsiadów, uczestniczeniu w lekcjach, odrabianiu zadań, słuchaniu, oglądaniu i pisaniu po niemiecku. Nazywam to "wsiąkaniem" języka. Tyle że już od chyba trzech tygodni prześladuje mnie szwajcarska policja i gnębi nieustannymi telefonami. Na dzielni pękła rura doprowadzająca wodę; mebel/składak, który miał przyjść przed końcem grudnia, doszedł wczoraj. Rura na dzielni pękła dosłownie pod moim oknem, ekipa ryje od dwóch dni i wykopała mi tutaj dziurę prowadzącą do środka ziemi. Temperatura w domu gwałtownie spada i nie potrafię ustalić, czy awaria mojego pieca ma związek z niskim ciśnieniem wody w kranie, czy jest osobnym problemem. W dodatku po dzielni włóczą się grupy dzieci i brzęcząc miniaturami krowich dzwonków, podnosząc mi ciśnienie. Nie mając pojęcia dlaczego tak...
Czytaj więcej

Czwarta przeprowadzka

Obraz
  Minęły dwa dni od mojego powrotu z Lozanny i znowu tam jedziemy. O jedenastej odbieramy klucze do nowego mieszkania, a o siedemnastej wstępnie zdajemy stare i już następnego dnia o świcie czeka nas przeprowadzka. Jarek prowadzi, a ja naradzam się z Nat przez telefon w sprawie przewózki kota. Jak przed meblami, to pewnie przerażony schowa się w kąciku nowego lokum i nie będzie przeszkadzać tragarzom. Zapada decyzja: przeprowadzimy kota już dzisiaj. Dojeżdżamy, sprawdzamy stan techniczny, odbieramy klucze, następnie wracamy do starego mieszkania. Jarek i Nat zabierają kota i inne precjoza w tym dwie skrzynie bluszczy, które Nat "strategicznie" postanowiła ukorzenić/rozmnożyć na tydzień przed przeprowadzką. Tak, oto delikatne roślinki chybotają się w plastikowych butelkach napełnionych wodą.  - To ma iść do samochodu?! - Przewrażliwiony na punkcie czystości Jarek łapie się za głowę. Kot miauczy przedwcześnie uwięziony w klatce, a ja opróżniam z wody te butelki od bluszczy, pod...
Czytaj więcej

Wiejskie życie

Obraz
  5 czerwca 2025 Wracam z pływania. Tak, pływałam już dwa razy w tym sezonie. Woda w Jeziorze Czterech Kantonów nagrzała się do siedemnastu stopni, co wydaje się akceptowalne, ale z naszej plaży włazi się po schodkach, a potem zeskakuje z głazu na głębokość sięgającą mojej szyi. Nie ma się jak przyzwyczaić więc, się nie szczypię, tylko od razu wskakuję w odmęt. Ziąb przeszywa mnie sztyletem, mrozi mózg i spłyca oddech. Z czasem przyzwyczajam się do temperatury, pływanie wydaje się tak naturalne jak oddychanie i wstępuje we mnie radość z bycia tu i teraz. A gdyby groziło mi niebezpieczeństwo, zawsze mogę pomachać :) Mam na tym kąpielisku już sporo znajomych. No więc wracam do domu, jest wieczór, czyżby sąsiad po zmierzchu zakładał okulary? Na wszelki wypadek pozdrawiam. Macha do mnie sąsiadka ze środkowego z trzech balkonów pobliskiego bloku, wcześniej nie machała, to jej pierwszy raz, odmachuję. Wpadam do kuchni, łypię okiem na domek starszej pary, jak zwykle siedzą przy stole na t...
Czytaj więcej